Ah Aşkım .....

Yolların tozunda adımların kaybolurken avare, Ansızın bir ses, ruhunun en ince teline dokunur. Zamanın ötesinden kopup gelen kadim bir ezgi, Ve ben, önlenemez bir fırtına gibi düşerim aklının kuytularına gizlice.

Engin denizlere diktiğinde o buğulu bakışlarını, İçinde şahlanan dalgalar benim adımı haykırır kıyılarına. Kızıl bir gül tomurcuklanır, kanar gibi açar bağrının ortasında, Ve gözpınarlarından süzülen her damla, sessiz bir yakarıştır hatırama.

Senin hüznünü seyretmek mi? Hangi yürek dayanır bu yangına? Hangi kör bıçak keser sana uzanan şefkatimi? Ben ne dilsiz bir taşım karşında, ne aşılmaz soğuk bir duvar, Sana kıymaktansa, varlığımı ebediyen ateşe atarım, bilmez misin asla?

Ey gönlümün sultanı, ey ruhumun dinmeyen sızısı! Senin hükmün başım üstüne, fermanın canıma minnet. Acıların pençesinde kıvranırken o nazenin yüreğin, Dile benden ne dilersen; ister canımı, ister cihanı feda et.

İşte bu senin farkın, bu bizim silinmez yazgımız… Bir yudum kahvenin telvesinde beliren suret benim, Sabahın ilk ışığıyla araladığın o perdenin ardındaki gölge benim, Bir şeyler karalarken titreyen elindeki kalem benim.

Ve bil ki, kâinatın duyduğu her melodide, Kıyıya vuran her dalgada, aldığın her mukaddes nefeste, Ben varım seninle, o değişmez hakikatle, Kalbinin en mahrem, en derin mabedinde.

dr. Aleksi