Geçer, geçer, bu da geçer ....

Düştü gönül bir kere, o kadim zaferlerin en kutsal hezimetine,

Hangi yüzü giyse ayrılık, hep aynı yalnızlık tüner viraneme.

Bir muhteşem yangındı aşk; lakin değmedi avuçlarındaki hüsrana,

Bir ömür feda edildi de sığmadı o sığ sitemlerin dar dünyasına.

Ağla ey deli divane kalbim, kanasın o en derin yerinden için için;

Susturulsun bu isyan, geçer, geçer, daha öncekiler gibi....

Gün olur devran döner, bu amansız kışın elbet yüzü bahara varır,

Biterken her şey o enkazda, hayat kendi küllerinden yeniden doğar.

Aşka verilen her değere karşılık un ufak oldu ya o kutsal gurur;

Gözyaşın kalbine aksın, dert etme, zaman her can kırığını onarır.

Vurgunsun sen bu mukaddes acıya, canın yansa da kutsarsın bu gidişi;

Özlem de aşka dair ama: O da geçer, neler neler geçmedi ki...

dr. Aleksi