Kaderin ve Kederin Zamansız Aşkı

Seni severken kendimi çok üzdüm” dediğin o yerdeyim,

Kanadım kırık, ruhum yorgun; yine de dimdik ayaktayım.

Belki ellerim yakışmadı avuçlarının o gizemli kaderine,

Belki de ben geç kaldım, senden kalan o ezelî kedere...

Ya ben tutmayı bilemedim içimde büyüyen o kutsal koru,

Ya sen silemedin senden önce dokunanların bıraktığı izi.

Ben ateşe razıydım, sen küllerinden bile esirgedin kendini;

Ben sana bir ömrü feda etmiştim, sen geçmişe gömdün bizi!

Yine de sitem etmem; sevdam pürüzsüz, kalbim sana sığınak

Gözyaşım bir utanç değil, bu asil aşka vurulmuş bir tanık.

Seni kaybetmiş olsam da bu savaşta, kendimden vazgeçmedim;

Bak ben bu yenik sevdanın, en onurlu yerindeyim!

dr. Aleksi