Gittiğinde sükûta büründüm, sonsuz geceye ve siyaha kırıldım,

Yürek bu amansız acıya doyduğunda, hür ve başı dik kalmayı seçtim.

O vaat edilen dönüş gecikince, kendi ateşimde kılıç gibi bilendim,

Sen yoktun; ben yalnızlığın doruğunda, acıya aşılmaz bir duvar gibi dikildim.

Kayıp ve kadim bir dilin heceleri gibi, köksüz ama sapasağlam durdum,

Bitmek bilmez kışlarımdan vazgeçtin, ben fırtınaları onurumla yürüdüm.

Korkma, asla boyun eğmem artık, hiçbir faniye kalmadı zerre minnetim,

Seni göğsümden söküp yok saymayı, bizzat senin o gidişinden öğrendim.

dr. Aleksi